صبح که می رفتم اداره عجیب بوی پاییز دلتنگم کرده بودید...بوی باران می آمد...آسمان بدجوری بغض کرده بود ! وقتی رسیدم اداره پنجره را باز کردم.و به فرشته دوست و همکار عزیزم گفتم امروز حتما باران میاد !خسته و کسل نشستم پشت میز اداره... خسته از روزمرگی ها...سردرگمی...دلتنگی...داشتم همین جور به این فکر می کردم که به همه گفتم امروز باران میاد...نکنه ضایع شم ! که آهنگ پیامک گوشیم  از فکر و خیال بیرونم آورد...راحله بود دوست قدیمی...هم دانشگاهی عزیزم...نوشته بود : افطار: من ، زهره،ندا،اکرم ...طرقبه .میای؟با این که خیلی این روزها فرصت و تمایل بیرون رفتن ندارم با سر قبول کردم  پیامک زدم : آره ! خیلی برای دوستای قدیمم ...خاطرات دانشکده دلم تنگ شده بود !

   اول آزاد شهر ایستادم تا راحله بیاد...داشتم با هیوای عزیزم حرف می زدم که راحله با ماشینش که البته باهاش پرواز می کنه نه رانندگی ، جلوی پام ترمز زد ! در ماشین رو باز کردم و یهو هر 4 تایی از خوشحالی جیغ می زدیم ! آسیه هم اومده بود ...چقدر دلم تنگ شده بود براشون...چقدر روزمرگی ها آدم رو اسیر می کنه !نفر بعد زهره بود...با کیارش ! پسر نازش که 2 ماهه به دنیا   اومده ! زهره و کیارش هم اضافه شدن .اکرم هم با ماشین خودش اومد !

   رسیدیم طرقبه...روی تختی نشستیم...اول کمی به هم نگاه کردم ! ندا...هنوز مجرد مونده فرقی هم نکرده بود ! راحله که تازه ازدواج کرده و یکم شوت تر شده ! زهره که دیگه عین مامان ها شده و بچه دارم که شده هنوز پای بیرون رفتنه ! آسیه که 3 ساله تو عقد و خیلی چاق شده بود اما خیلی دوست داشتنیه ! اکرم که 2 ساله طلاق گرفته...حیف از اکرم .دختر زیبا ،شاد ،زرنگ...گیر چه آدم بدی افتاد .و من...که به قول بچه ها هم از زمان دانشگاه خیلی لاغر شدم و هم خیلی خانوم تر !   شیطنتم کمتر شده ! اما به نظر خودم فقط به خاطر خستگیه و این که استراحتم کم شده !

   طبق عادت همیشه که تو دانشگاه نمازخونه و تریا و حیاط رو میگذاشتیم رو سرمون، اینقدر سر و صدا کردیم که خسته شدیم  !   افطار کردیم و عکس های عروسی راحله رو دیدم ...شوهرش ارزیابی شد و نمره قبولی گرفت !

     یکدفعه بارون شدیدی شروع شد...طوری که اصلا نمی شد از زیر پلاستیکی که دور تخت کشیده بودن بیرون بیام ! ندا و آسیه که ترسیده بودن ! اما اینقدر شلوغ کردیم و خندیدم که وقت برا ترسیدن نبود !   ندا هم که گیر داده بود سیل میاد و همین جا گیر می کنیم و می میریم...هر چی بهش گفتیم بیا اینجا احضار روح کن نکرد ! گوشی ها هم که به نوبت شروع به زنگ زدن کرد...اول مامان ها و بعدم ...شوهرها و نامزدها ...ولی بی خیال شده بودیم !

   ساعت 9 بود سوار ماشین شدیم که برگردیم ...در صندوق عقب ماشین راحله هم که شکسته بود و باز بود ! حالا تو جاده بارونی ...با صندوق عقب باز ...راحله هم که عادت داره سرعت گیر  می بینه بدتر سرعتش زیاد میشه و میگه : بچه ها ...اووووووووه ...و با سرعت زیاد از روشون می پره !!! جوری که همه با ماشین می پرن هوا !   در صندوق عقب هم که هی باز می شد ! خلاصه به ترتیب می رفتیم پایین و می بستیمش ! امان از دست آدم های بی جنبه ! یه پژو هم که گیر داده بود اسکورت می کرد ! تا ماشین یهو ترمز بزنه و در صندوق عقب باز شه و بخندن !

   تو ترافیک و شلوغی اون شب بارونی گیر کرده بودیم ...نگرانی خانواده و تماس ها و زنگ های تلفن ها بماند...اما شب بارونی معرکه ای بود...خصوصا با آهنگ های هندی که آسیه می گذاشت !!! خاطرات دانشگاه رو مرور کردیم ...به فرق هایی که کردیم  کلی خندیدیم ...  و بلاخره ساعت 11 شب رسیدیم خونه !شب فوق العاده زیبایی بود ! هیچ چیزی بهتر از داشتن دوستای خوب و شاد و صمیمی نیست...هیچی بهتر از این نیست که یه دلی یه جایی واست بتپه ! نگرانت باشه...بهت فکر کنه ...دوستت داشته باشه...اگه این ها نبود زندگی چقدر سخت می شد...مگه نه؟

* اینم یه خاطره شاد برا ی اینکه نگین من خاطره نمی نویسم !

سه شنبه 24/ 6/88